Warning: strip_tags() expects parameter 1 to be string, array given in /public/sites/www.diagonaal-paardenvervoer.com/wp-includes/formatting.php on line 664

Dat we hulpmiddelen nodig hebben met paarden is duidelijk. Zonder verliezen we het absoluut. Paarden zijn groter, sneller en veel sterker dan de mens. Een ’roundpen’ of ander afgezet stukje doet eigenlijk hetzelfde als een halster en touw. Je begrenst namelijk de bewegingsruimte van het paard. En als wij in het midden van de cirkel staan, kunnen we het paard bijhouden. Dit is een van de psychologische benaderingen waarvan je met Natural Horsemanship gebruik maakt. Al realiseren veel mensen dit zich niet. Je kunt zo naast het paard blijven, hem opdrijven of voor hem uit komen en dit maakt psychologisch indruk op het paard. Je bent net zo snel of zelfs nog sneller. Hetzelfde geldt voor het halster en touw. Je kunt in het midden van de cirkel staan, dus ben je net zo snel. Je touw is het ‘verlengstuk van je benen‘. Je kunt hem hiermee zelfs stoppen, draaien en achteruit doen gaan, dus een middel voor communicatie.

Alles wat je met je lichaam doet, is communicatie. Een paard heeft een lang lichaam, de mens gaat vooral de hoogte in. Als verlengstuk van je armen, kun je iets in je handen hebben waarmee je duidelijker overkomt. En daar gaat dit artikel over.

Dus waarom een verlengstuk van je armen gebruiken? Om duidelijker en effectiever over te komen. En dat is het enige. Het woord ’straf’ zou niet eens in het vocabulaire van een Horseman voor moeten komen. (overigens bij geen enkel ander dier en ook niet bij de mens. Eeuwenlang straffen we al op de meest vreemde en extreme wijzen. Het heeft nog nooit iemand iets goeds gedaan). Een consequentie is overigens iets heel anders dan een straf. Een paard die zijn neus tegen de schrikdraad houdt, krijgt een schok en leert heel snel dat er een consequentie is … dus heeft het dier een keuze. Er is slechts een nadeel … er is geen waarschuwing vooraf, dus de eerste schok komt volledig onverwacht, waardoor sommigen er wel degelijk bang van zijn. Dit omdat ze de link niet gelegd hadden tussen de aanraking en de schok. Het moet bewust leren zijn: “aha, alleen als ik het aanraak, is er de consequentie”.

Wat heeft dit nou met zwepen en stokken te maken. Heeeeeel veel. Zoals hier boven gezegd, het zijn hulpmiddelen om duidelijk en effectief mee te kunnen zijn. Als je je paard iets wilt laten doen, maar het is niet duidelijk kunnen ze onzeker worden. En een prooidier dat onzeker is … is bang. En als je bang bent, ben je niet in staat om bewust te leren.

Dus wanneer een zweep en wanneer een stick zoals veel Natural Horsemanship beoefenaars gebruiken. Een zweep is voor het verkrijgen van aandacht, actie, energie. Het paard begrijpt de oefening, maar de aandacht is ergens anders. Of om het correcter uit te voeren heeft het paard wat meer energie nodig. Of om duidelijk in een bepaalde zone op het lichaam wat meer ‘buiging’ te vragen, zoals bij klassieke dressuur. Als je paard niet wijkt voor been of niet genoeg gemotiveerd is, is dit een fundamentele kwestie. Dit dient dan ook in de basis opgelost te worden en niet, zoals je vaak als advies krijgt: “met de zweep er over”.

Een stick gebruik je om ‘gewicht te verplaatsen’. Om je lichaamstaal te verduidelijken; je paard gevoeliger te maken op je subtiele signalen. Duidelijk opbouwende fases en de consequentie is fysiek contact. Maak je geen zorgen. Fysiek kan een paard dit absoluut hebben, wanneer het mentaal begrijpt wat de bedoeling is en wanneer er geen sprake is van intimidatie/emotie/angst. Als paarden elkaar raken is het niet zachtzinnig, ze zijn geen watjes, maar weten dan ook wat ze van elkaar willen. Namelijk wijken.

De stick (Engels voor stok) heeft een paar voordelen. Door de dikte doet een ferme aanraking geen pijn (met een zweep wel). Door het gewicht kun je hem alleen langzaam en ritmisch gebruiken, wat de signalen duidelijker maakt. Door de lengte ben je altijd veilig.

Het is niet nieuw, maar al eeuwen oud. Dat Parelli er een grappig kleurtje aangeeft, heeft een symbolische bedoeling. Pat heeft een goed gevoel voor humor, maar doet nooit iets zonder achterliggende gedachte. De naam ‘carrot-stick’ staat voor de middenweg tussen te zacht en te hard zijn. Met te veel wortels krijg je geen respect van je paard. Met te veel dwang maak je ze bang, boos of afgestompt. Precies er tussen in zit een assertiviteit met een eerlijkheid en vriendelijkheid (je MOET je paard er namelijk ook mee kunnen aaien).

Happy Trails!
Eddy

Related posts:

1. Waarom paarden zich verzetten bij trailerladen
2. Tips: Hoe de stick en het touw vasthouden