Ik besloot om me in te zetten voor het beter laden en vervoeren van paarden.

Dit wil ik doen door zoveel mogelijk educatie aan te bieden om trailerladen veilig en comfortabel te maken voor mens en paard. En … door trailers met diagonaal opstelling te promoten, want dit is de meest comfortabele manier voor paarden om vervoerd te worden.

Bekijk hier onze aanbevolen producten

Video’s met Eddy’s eigen paarden:

Meer over Eddy. Een korte biografie (die toch heel lang is geworden).

Ik speel graag gitaar, salsa dansen en ben naturist. Ik begon pas met paard rijden op mijn 18e toen een vriendin vroeg of ik niet eens meeging op les. Op dat moment was mijn passie gitaar spelen in bandjes. Ik ben geboren en getogen op een boerderij (zonder paarden, maar wel runderen). Had altijd wel affiniteit met en gevoel voor dieren.  Dat ik paarden leuk vond, was geen verrassing. De traditionele rijmethode sprak me echter niet aan. Ik snapte er niets van. Daarna me meer in de Westernstijl verdiept, maar ook dat voelde niet harmonieus aan. Daarna volgden de bekende boeken van Klaus Ferdinand Hempfling and Monty Roberts. Ik bleef wat aanmodderen en reed hier en daar wat op paarden van anderen. Iemand zei tegen mij: Parelli, dat is volgens mij iets voor jou. Ik dacht dat ze het over een bandenmerk had (Pirelli ) dus was het al weer snel vergeten.

In 1995 studeerde ik af van de HTS werktuigbouw opleiding ging aan het werk als technisch tekenaar en de paardenkoorts stond op een laag pitje. Wel wilde ik heel graag eens een reis maken. Ik was de boerderij nauwelijks af geweest, behalve om te werken, studeren en om te spelen in diverse bandjes. In juli 1996 stapte ik in een vliegtuig naar Wyoming, USA waar ik drie weken heb doorgebracht op een non-commerciële Cow Ranch, oftewel tussen de echte cowboys. Zes uur per dag te paard, vee bijeen drijven (als we ze konden vinden). In een korte tijd, met veel zadelpijn, veranderde ik van een hobby matige ruiter in een fanatiekeling. De Ranch eigenaar zei mij dat ik een goede Horseman zou kunnen worden, maar dit waarschijnlijk niet zou gaan doen. Het laatste gedeelte van de zin hoorde ik niet eens. Dat ik een goede Horseman zou kunnen worden, hoorde ik luid en duidelijk.

Ik had een geweldige tijd op de Twinpine Ranch in Wheatland Wyoming. Voor het eerst in m’n leven had ik het gevoel dat paardrijden ook voor de paarden leuk kon zijn. Ze hadden een job en snapten de bedoeling. Het plan was geboren. Ik zou op de ouderlijke boerderij blijven wonen en iets met paarden gaan doen. Maar wat? En hoe?

In 1997 gaf ik mijn baan op en vertrok op werkvakantie naar Australië. Ik was er nog geen maand toen ik in een paarden magazine een advertentie zag staan van een video: 7 games van Pat Parelli. Ik had net het boek de Celestijnse Belofte gelezen. En het was heel eng hoe vanaf dat moment alles echt perfect op zijn plaats viel. Een week later kon ik van iemand een paard gebruiken en daar kwamen mensen samen die ook aan Parelli deden. Een paar maanden later was ik working student bij Tony Lander; een toenmalige Senior Parelli instructeur. Ook in 1999 ging ik nogmaals naar Tony Lander in Australië. Totaal ben ik daar 13 maanden geweest.

Kort daarna overleed heel plots mijn vader en nam ik de boerderij over. Reden te meer om snel iets professioneel met paarden te gaan doen. Ik had geen passie voor zowel de landbouw als de techniek.

In maart 2001 sprak ik Pat persoonlijk op Equitana in Duitsland en vertelde hem dat ik graag instructeur wilde worden. Hij zei me dat ik in mei welkom was om een cursus jonge paarden starten met hem te doen, waarbij hij ook zou kijken of ik geschikt was als instructeur. Ik had geen geld meer (want mijn spaargeld was op na de Australië trips) en had nog geen idee hoe het me zou lukken. Ergens in april belde iemand me op dat hij me het geld zou lenen. En zo stapte ik weer op een vliegtuig, naar Colorado deze keer. Ik kwam terug als Parelli instructeur met één ster.

In Nederland en België was nog heel weinig van Parelli bekend. Ik begon met een heel klein clubje geïnteresseerden. Sommigen heel fanatiek, die het nu nog steeds zijn. Ook kreeg ik mijn eerste en gelijk moeilijkste project paard; Opère, mijn trouwe demo paard. Met hem kwam Marieke, waarmee ik ben getrouwd. Hoe we elkaar gevonden hebben, is wel een leuk verhaal. Ik had net de cursus met Pat Parelli gedaan en voor meer ervaring, zocht ik moeilijke of jonge paarden. Ik had een gruwelijke hekel aan forums op internet (krijg er soms nog steeds gruwelijk kippenvel van), maar ik dacht, laat ik het eens proberen. Ik plaatste een oproep en kreeg een aantal reacties. Eén daarvan was Marieke met haar sceptisch, jong en gevoelig Nederlands warmbloed paard Opère. Dus ik kan en mag niet negatief zijn over forums, als het me met één bericht de vrouw en het paard van mijn leven heeft opgeleverd .

Zo waren Marieke en ik de pioniers van Parelli in Nederland. Met geen enkele ervaring van een eigen bedrijf hebben, marketing, promotie, naar beurzen gaan en evenementen organiseren, hebben we ons er door geworsteld. Geen makkelijke, maar wel een leuke uitdaging, die ons veel goede vrienden heeft opgeleverd en waarmee we hopelijk ook veel paarden en hun eigenaren hebben kunnen helpen. Ik heb veel fouten gemaakt en zal nooit een ster worden in publiek spreken. Al begon ik het wel steeds leuker te vinden en was ik steeds meer in staat meer mezelf te zijn.

Ik was zeer vereerd om op Horse Event en de Bartels Academy naast Annemarie van der Toorn en Emiel Voest clinics te geven en in panels te zitten. Echter voelde ik me daar totaal niet thuis. Je krijgt te maken met vriendjes politiek, eigen belang en heel veel ego en daar had ik helemaal geen zin in. Waar Natural Horsemanship werkelijk voor staat, daar was de paardensport wereld toen nog niet klaar voor. Ik ben liever principieel en wil mezelf kunnen zijn en eerlijk blijven. Ik hoef niet perse in de spotlights te staan, al was een demonstratie met Opère in de NEC van Birmingham met 6.000 mensen op de tribune wel heel erg kicken. Ondanks dat ik met mijn paard maar half kon doen wat ik wilde, heb ik nog nooit zoveel complimenten gehad over mijn horsemanship en de relatie met mijn paard als toen. De dagen ervoor in Stoneleigh Park (het Parelli centrum van Engeland), was mijn paard op zijn best en kreeg een duim omhoog van zowel Pat als Linda Parelli. Dat was eigenlijk het allermooiste compliment.

Na een paar jaar lesgeven in Nederland en België en ook andere Europese landen,  besloten we op de boerderij een binnenhal te bouwen. Ik kon blijkbaar ook een bedrijfsplan schrijven waar banken toen nog in vertrouwden en in 2006 stond hij er. Super!

Toen kwam er een hele gekke gewaarwording. Ik had heel wat bereikt, woonde op een prachtige locatie met binnenhal (zie www.horsemansretreat.nl) en toen kwam de man met de hamer. De emmer was vol. Materiële dingen maakten me niet gelukkig (ik had toch geen tijd om er van te genieten). Bekendheid, eigen bedrijf, regels, wetgeving, administratie, belastingdienst, klusjes, promotie, marketing, lesgeven, trainingen, naar Amerika voor nog een cursus … oh ja en ik was ook nog getrouwd.

In 2007, bijna met een burn out, begon ik aan een programma de Release Technique. Ik was al eerder bezig met dingen als NLP en positief denken. Maar dankzij dit programma kwam ik er weer bovenop. Echter besliste ik wel het roer om te gooien. Vandaar dat ik in december 2009 besliste om een jaar geen les te geven. Maar wat ik dan ging doen, wist ik toen nog niet. We hadden een bedrijf, binnenhal en een hypotheek en dan beslis je om je bron van inkomsten stil te zetten. Ik heb eerder radicale beslissingen in mijn leven gemaakt en meestal veranderden dingen ten goede. Als je bereid bent alles te verliezen, kan het gebeuren dat je er heel veel voor terug krijgt.

Zo kwam ik een paar maanden later een nieuw merk paarden trailers tegen, waar ik nu helemaal weg van ben. Binnenkort vertel ik daar meer over. Ik besloot me in te zetten voor het verbeteren van trailer laden en paarden vervoer. Zo begon ik aan deze website/blog en hoop hiermee een bijdrage te blijven leveren voor onze paarden … en ook hun eigenaren. Want als er iets is wat we van paarden kunnen leren, dan is het om bescheiden te zijn, ego opzij te zetten en diep van binnen te kijken naar wie je echt bent en wat je aan deze wereld hebt toe te voegen. Iedereen die zoekt naar wat de wereld jou te bieden heeft, komt vroeg of laat de man met de hamer tegen. Daar gaat het niet om. Ik zal daar zeker nog meer over schrijven.

En nu ga ik slapen, want het is half twee ’s nachts. Marieke zal zich wel afvragen wat ik zolang op internet doe

Tot schrijfs,

Eddy

“whatever we think we know about anything … that’s not it. The TRUTH is beyond thinking”